"Klokvast tikt de tijd. Eeuwen, jaren, maanden, dagen.

Een kader om de geschiedenis te bewaren. Om mensenlevens een plaats te geven in het archief van alles wat was, is en nog komen zal.

Ergens -onzichtbaar, maar niet onvindbaar- schittert een verborgen ruimte.

De tussentijd.

Als alles even vertraagt zonder dat je iets verliest.

Dat ongrijpbare moment dat de dag overgaat in de nacht. Een fluistering vol verwachting.

Het bleke licht tussen werkelijkheid en dromen. De stilte voor een onweer de spieren spant.

De stroperige, zware warmte van een zomerdag. De tijd die even niet vooruit en niet terug wil.

Een onvatbare plek, die je toch herkent. Dat ogenblik dat je nog niet weet wat er volgen zal.

De wereld luistert even naar zichzelf.

In een tijd die zich brutaal aan ons opdringt, omarmen wij de tussentijd.

Als een zachte tegenstem die luistert naar wat eindelijk gezegd moet worden."